Zo heel jij familietrauma

Hoe belangrijk is het om je eigen geschiedenis te leren kennen?

Velen van ons weten helemaal niet meer wat onze familiegeschiedenis is. Na de oorlog is de mentaliteit geweest om naar voren te kijken en zeker niet meer achterom. De focus ligt op hoe goed we het nu hebben en hoeveel beter we het nog kunnen krijgen. Maar af en toe is het wel goed om stil te staan. En te voelen. Wat heeft het verleden met mij gedaan? Voel ik daar nog iets van?

Dit kan gaan om je persoonlijke geschiedenis, gebeurtenissen in jouw eigen leven. Maar het kan ook te maken hebben met de levens van generaties boven je. Wat is de impact van de oorlog geweest op jouw opa en oma? Hoe zijn zij hierdoor veranderd? En wat hebben ze doorgegeven aan jouw ouders en zij daardoor weer aan jou?

Generationeel trauma is iets waar maar weinig over bekend is. Althans, er wordt weinig over gesproken. Ook merk ik vaak dat dit gebagatelliseerd wordt. “Hoe kan ik nu nog iets meedragen van het Jappenkamp waar mijn vader in heeft gezeten?”. Het kan ook soms bijna als een plaatsvervangende belediging voelen dat jij iets meeneemt wat je zelf helemaal niet hebt meegemaakt. Alsof je daardoor de impact die het heeft gehad op jouw voorouders aan jezelf toe-eigent vanuit een soort 'ego'. Het bewust worden van jouw familiegeschiedenis en de invloed ervan op jou is juist iets heel belangrijks om te erkennen. Jij bent een deel van hen. Als je hun verleden niet erkent, erken je een deel van jezelf niet. En de weg van heling gaat er juist om dat je alles wat deel is van jezelf aankijkt en erkent.

Ik ben in 2022 in mijn familiegeschiedenis gedoken. Vanuit mijn vader zijn wij Indisch/Indo's. Dit betekent voor een deel Indonesisch en een deel Hollands. Vroeger was Indonesië een kolonie van Nederland: Nederlands Indië. Mijn voorouders groeiden daar op, generaties lang. Dit was hun ‘thuis’. Ze hadden eigenlijk weinig met Nederland. Natuurlijk spraken ze de taal (hoewel ze toch vaak Maleis spraken onderling), maar voor de rest was het klimaat, de cultuur, het eten, allemaal Indisch. Tijdens de tweede Wereldoorlog werden de Indo’s door de Japanners gevangen genomen en in kampen gestopt. Mijn overgroot opa moest aan de Birmaspoorlijn werken (ergens bij Thailand/Myanmar). Na de oorlog pakten de Indonesiërs hun land weer terug van Nederland. Alle Indischen moesten het land verlaten met boten. Getraumatiseerde mensen die ook nog eens hun thuisland moesten verlaten. Je kunt je wel indenken dat dat veel impact heeft gehad. Er is later weinig gezegd over wat er allemaal gebeurd is in die tijd. We weten af en toe flarden. Dit heet het 'Indisch zwijgen'. De Lambertussen (mijn familie) lachen en zijn luid. Maar waar praten ze eigenlijk over?

Hoe meer ik me in onze geschiedenis verdiep, hoe meer ik ook over mijzelf begrijp. Waarom het moeilijk is bijvoorbeeld om over zware onderwerpen te praten. Waarom we onze emoties maar ingewikkeld vinden. “Soedah, laat maar” is iets dat nog steeds doorklinkt in de familie. Laten we het er maar niet over hebben. Jezelf wegcijferen, door blijven gaan en niet stilstaan bij pijn en verdriet. Is het nodig om je familiegeschiedenis te weten? Ik denk het niet. Maar het stilstaan bij de impact die de levens van jouw ouders en voorouders gehad hebben op jezelf wel. Ook al kun je ze niet meer spreken, ook al zwijgen ze tot hun graf. Ergens voel je in jouw systeem dat hetgeen zij hebben meegemaakt ook van invloed is op jou. En dit stukje mag je doorvoelen, hier zit de heling. Herkennen, erkennen, doorvoelen en loslaten. Zo doorbreek jij de cirkel in familietrauma.