Wat is onvoorwaardelijke liefde eigenlijk?

Het lijkt wel alsof ik bang ben voor liefde van mannen. Echte connectie. Bang om gekwetst te worden. De afgelopen 11 maanden ben ik met een man geweest die me, laat ik het mild zeggen, niet goed heeft behandeld. Maar eigenlijk liet ik me ook niet goed behandelen. Hij zei zelfs: “ik kan gewoon *** tegen je doen, want je doet toch weer de deur voor mij open.” En dat was waar. Ik deed er alles aan om de aandacht die hij me ooit gaf terug te vinden. Ik hoopte dat hij me weer ging zien, zien voor wie ik werkelijk ben.

Maar ik realiseer me dat ik mijzelf niet zag. Ik gunde mijzelf echt minder dan het laagste wat je kunt voorstellen. Wat zo pijnlijk is, is dat ik heel veel bezig ben met zelfliefde. Ik voel me steeds krachtiger en veilig in mijzelf. En daar ben ik super trots op.

Alleen wat me afschrikt en zo pijnlijk is, is dat ik nog steeds geen veiligheid kan vinden als het gaat om mannen. Ik verlaat dan mijzelf en leg mijn eigenwaarde in hun handen neer. En dit klinkt heel erg heftig en dat is het eigenlijk ook.

En toen kwam er ineens een man die me wel zag. Me ook diep in de ogen aankeek en me vertelde wat hij zag. "Ik zie een meisje van rond de 6 jaar. Ineens is ze volwassen geworden en probeert de wereld te snappen. Een lieve ziel, die gekwetst is geweest." Ik durfde me voor het eerst weer kwetsbaar op te stellen. Ik liet me ook aankijken. Ik realiseerde dat ik vaak weg kijk. Eigenlijk zend ik uit dat ik niet gezien wil worden.

Maar nu ik die man heb laten zien wie ik ben, ben ik bang. Ineens poppen er allemaal vragen op in mijn hoofd. "Zou hij me nog willen zien?" Gek genoeg ga ik weer naar de ander in plaats van naar mijzelf. "Wil ìk hém überhaupt nog wel een keer zien? Lijkt het míj leuk om hem te leren kennen?" Ik heb werkelijk geen idee.

Ik ben in de war als het gaat om liefde. "Wil ik gewoon iemand die me ziet, los van of ik diegene zelf wel wil? Is het aandacht waar ik naar op zoek ben? Erkenning misschien wel?" Ik heb het gevoel dat ik dood ben van binnen. Er gaat niks “aan”. Vroeger was ik zo verliefd. Nu weet ik het niet meer. Nu denk ik alleen maar na en ben ik onzeker. “In je vrouwelijke energie blijven”. “Ontvangen”. “Niks zelf sturen of vragen om af te spreken; want dat is jagen”. HELP. Ik weet het allemaal niet meer.

Soms denk ik: "LAAT OOK MAAR". Met die mannen. Laat me maar alleen zijn. Alleen mijn leven leiden. Gewoon veilig, met mijzelf en m’n vriendinnen. Geen gedoe, geen ander om rekening mee te houden en vooral niet iemand die me onzeker kan maken.

Maar wacht eens even. Als ik onvoorwaardelijk van mijzelf houd, dan ben ik toch niet meer zo onzeker? Dan kan ik rustig blijven in de aanwezigheid van een man? Dan kan ik toch wel mijzelf afvragen wat ík wil. Zonder dat mijn eigenwaarde van zijn oordeel afhangt?

Ja dat is waar. Chat GPT zei hierover: “Onvoorwaardelijke zelfliefde maakt je niet onaantastbaar, maar wel onverwoestbaar. Je voelt nog steeds, maar je breekt niet meer.”

Ik meen dat ik niet breek. Ik ben wel onzeker en misschien mag ik dat wel toelaten van mijzelf. Kwetsbaar zijn mag ook eng zijn. Het is iets dat nodig is om een relatie op te bouwen met iemand. Dan loop je altijd het risico om gekwetst te worden, toch? Maar zonder kwetsbaarheid houd je iedereen buiten de deur.

Schrijven helpt me om met mijn gevoel om te gaan. Om mijzelf beter te snappen. Ik voel me nu al een stuk rustiger nu ik dit op papier heb gezet. Ik omarm mijn onzekerheid, mijn kwetsbaarheid. Want ook dat is onvoorwaardelijke liefde. Hopelijk helpt het lezen van mijn blogs jou ook een beetje. Misschien herken je jezelf in mijn verhalen en voel je je minder alleen. Ondanks dat ik coach ben en mensen help wil ik jullie laten weten dat ik ook mens ben. En ook niet perfect. Want dat is niemand, en misschien is dat wel perfectie.