Onzekerheid, de grootste beschermengel die ik heb gehad

De laatste tijd loop ik vaak tegen een patroon aan. Ik heb haar nog geen naam gegeven, maar ik weet zeker dat het een mechanisme is die ik uit mijn jeugd heb meegenomen. Het is een stem die alsmaar in mijn hoofd blijft rondzingen. ‘Weet je het zeker? Weet je zeker dat je dit kunt? Wat nou als het niet lukt? Wat nou als je het toch ineens niet meer kan?”. Dit soort zinnen hoor ik met grote regelmaat als ik me aan het voorbereiden ben op een reading of coachingsessie. En dat terwijl deze sessies eigenlijk alleen om de ander zou moeten draaien. Waarom ben ik dan toch zoveel met mijzelf bezig voorafgaande de sessie?

Onzekerheid

Ik ben onzeker. Dit is een overtuiging die ik al sinds jongs af aan heb. Ik ben bang voor meningen van anderen, om wel leuk genoeg te zijn, of de dingen die ik zeg wel goed zijn. Het is iets dat is begonnen met pesten dacht ik. Alleen het zit veel dieper. Ergens denk ik af en toe "het ook wel makkelijk om te te blijven verschuilen achter het excuus dat ik onzeker ben". Dat ik daar niks aan kan doen, dat het eenmaal is. Ik wil er vanaf. Want het helpt me niet. Maar is dit de manier om met een deel van mijzelf om te gaan? Helen gaat over alle delen van jezelf omarmen en zien. Niet om ze weg te stoppen of te veroordelen.

Managers en brandweerlieden

Dit schrijven werkt voor mij al als therapie. Het laat me reflecteren op mijzelf. Soms denk ik “moet ik dit allemaal wel delen met de buitenwereld?”. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik dit wel moet doen, zodat jullie ook begrijpen dat ik ook een mens ben, net als jullie. Ook ik loop tegen innerlijke schaduwkanten aan. Of misschien beter gezegd: tegen managers en brandweerlieden. Een vriendin van me vertelde over deze theorie. Ik weet even niet meer zo goed hoe het heet, maar daar gaat het ook niet om. Het principe gaat over het herkennen en erkennen van jouw 'managers' en 'brandweerlieden' die je, vaak in je jeugd, in het leven hebt geroepen om een manier te vinden met situaties om te gaan. Een brandweerlied zorgt ervoor dat als er brand is, deze geblust wordt. Dit is bijvoorbeeld dat je gaat drinken als je getriggert bent door een partner, familielid, kennis of vriend. Zodat je het gevoel niet hoeft te voelen. Een manager is iemand die ervoor zorgt dat je, in de eerste plaats, niet in die situatie terecht komt. Mijn manager is 'onzekerheid'. Mijn onzekerheid heeft me beschermd van ‘falen’, het ‘fout’ doen. Het heeft me beschermd tegen afkeuring van anderen, inclusief mijn ouders.

Onvoorwaardelijke liefde

Nu ik dit schrijf voel ik mijn keel. Onzekerheid heeft ervoor gezorgd dat ik mijn stem niet meer liet horen. Want wat ik ook zei, het werd toch niet gehoord en kon alleen maar in het verkeerde keelgat schieten van mijn moeder. Ik neem haar niks kwalijk, dit is gewoon wat ik dit leven mag leren en ik heb haar daarvoor uitgekozen. Ik typ dit stuk terwijl ik naast een goede vriendin zit die mij altijd laat zien wat wel veilige hechting/bedding is. Zij heeft ouders die haar emotioneel en mentaal ondersteunen. Het is die onvoorwaardelijkheid vanuit haar ouders die ze voelt waardoor zij ook de veiligheid en vrijheid ervaart om in haar leven te doen waar haar leven haar naartoe brengt. Ze zullen nooit een oordeel hebben over iets wat zij doet. En dankzij haar mag ik die onvoorwaardelijkheid ontvangen en oefenen. In het begin was ik een beetje stroef, want dat 'lieve' was ik helemaal niet gewend. Maar ze wijst me, liefdevol, op uitspraken van mij die niet liefdevol zijn. Uitspraken over mijzelf en over situaties. Dit zorgt bij mij voor verzachting. Verzachting in mijzelf richting anderen, maar ook vooral richting mijzelf. Ik mag lief zijn en hoef mijzelf niet in bescherming te nemen.

De Blik

Ik herinner me dat ik een playlist liet horen aan mijn moeder. Het is de playlist die Evelien en ik intuïtief hebben samengesteld voor de cacaoceremonie. Haar oordelende blik staat me nog op het netvlies. Ze vond het niks. Niet dat ze dat hoeft te verbergen. Maar ik weet zeker dat als mijn moeder meer vanuit liefde zou leven, ze ook liefdevol haar mening kan geven zonder deze ene blik. Deze blik zie ik de laatste tijd vaak voor me. Eens in de drie weken laat ik mij masseren door een holistisch massage therapeut. Om spanning vrij te maken uit mijn lichaam. Niet alles hoeft besproken te worden om los te laten. Ook met lichaamswerk kan er trauma worden losgemaakt. En dat gebeurde een week geleden. Ik ging weer door mijn rug en heb de tijd genomen om hierop in te voelen. Oude pijn van niet 'goed genoeg zijn' kwamen naar boven. Zo ook tijdens deze massage. Ik huilde voor mijn gevoel rivieren van verdriet en het enige wat ik zag was mijn moeders gezicht. Het oordeel, het nooit goed genoeg kunnen doen, het altijd op je tenen lopen. Deze stress heeft zich vastgezet in mijn lijf. En mag nu vrijkomen.

En hoe zit het nu met die manager?

Oké dus ik heb een manager genaamd ‘onzekerheid’ die ervoor zorgt dat ik continu me aanpas aan een ander om veilig te zijn. Die bevestiging zoekt van een ander om te weten of ik veilig ben. Het is eigenlijk een onveilig mechanisme, omdat je altijd afhankelijk bent van de buitenwereld. Ik denk dat ik me nu mag realiseren dat niemand mij de bevestiging hoeft te geven dat ik goed genoeg ben. Ik mag mijzelf goed genoeg vinden. En hoewel ik dit al weet, is het voelen en integreren weer een heel ander verhaal. Het wordt de komende tijd een combinatie van het doorvoelen van het verdriet wat achter de manager schuilgaat. En tegelijkertijd het geven van vertrouwen en liefde aan mijzelf. Ik voel dat ik heel zacht mag gaan zijn voor mijzelf. Want dit is gewoon mijn innerlijk kind die heel veel pijn en verdriet heeft. En die mag verdrietig zijn en huilen. Totdat de tranen op zijn en de lucht opgeklaard is.