Hoe een trigger ons dichterbij elkaar bracht

Afgelopen paar weken heb ik een hele leuke man ontmoet. Voor de mensen die me langer volgen zullen nu denken: “eindelijk een leuke man!”. Nadat ik veel ellende met jullie heb gedeeld en ook heb uitgelegd wat deze nare situaties mij leerden, is er ineens een man mijn leven in gewandeld die gezond omgaat met triggers en communiceert.

“Waar vind je zo iemand?” heb ik weleens gedacht. Maar ook tegelijkertijd wist ik dat je niet moet zoeken, maar mag aantrekken. Wanneer jij innerlijke rust hebt gevonden en onvoorwaardelijk van jezelf houd, komt er vanzelf iemand die op die frequentie af komt.

Afgelopen weken ben ik heel erg bezig geweest met onvoorwaardelijke liefde. Zoals ook in mijn vorige blog te lezen is. Eigenlijk kende ik dat concept helemaal niet. Althans dat dacht ik. Ik ben er wel achter dat kinderen altijd onvoorwaardelijk van hun ouders houden. En dat als ze niet onvoorwaardelijk ontvangen van een of beide ouders, er dan onveiligheid en onzekerheid ontstaat.

Ik ben gaan twijfelen of ik wel goed genoeg was voor anderen, of ik het wel goed deed. De meesten van jullie zullen wel zoiets gelijks ervaren in het leven. Het is moeilijk om bij zo’n diep gevoel van gekwetstheid te blijven en er doorheen te voelen. Mijn lichaam heeft al deze pijn opgeslagen. De afgelopen weken is dit vrijgekomen op de meest uiteenlopende manieren. Ziek zijn, trillen bij herinneringen, schreeuwen, kokhalzen en noem het maar op. Ik schrok er eerlijk gezegd best wel van hoe vast deze pijn zat.

En toen ineens wandelde deze man mijn leven in. Eigenlijk ken ik hem al een half jaar, maar hij was ‘te lief’ dacht ik. En ineens is het omgeslagen. We raakten in gesprek en eigenlijk is hij met dezelfde dingen bezig als ik, alleen dan vanuit een minder spirituele achtergrond. Wel heel erg met persoonlijke ontwikkeling, het zien van patronen in zichzelf en anderen. Wauw, wat maakte deze man ineens indruk. Dat bleek ook wederzijds te zijn. Dit is een man die rust brengt, die mij bevestiging geeft. Niet omdat ik het nodig heb, maar omdat hij me dat wil geven. Zelden heb ik iemand meegemaakt die zo mooi en rustig kan communiceren als hij. Hij ziet mij echt en dat triggerde me ontzettend. Ook hierover schreef ik meer in mijn vorige blog.

Maar toen ineens ontstond er een wederzijdse trigger. We komen regelmatig in dezelfde kroeg en hij vroeg me hoe we daarmee omgaan. Ineens hadden we het over, ‘ja wat willen we eigenlijk van elkaar’. Dit maakte me ineens zo bang. Bang om verlaten te worden. Want aan de ene kant leren we elkaar pas net kennen en kunnen we niet samen naar de kroeg als ‘stel’, maar aan de andere kant zijn we zo close geworden dat je niet meer kunt doen alsof je elkaar niet kent. Hij zei, we zien wel waar het heen gaat. En daar ben ik het mee eens, alleen mijn trigger werd zo groot dat ik zei dat hij anders beter kon gaan. Ineens klapte ik dicht en de verlatingsangst nam heel mijn systeem over. Het feit dat ik zei dat hij beter kon gaan triggerde hem weer.

En daar stonden ineens twee volwassenen tegenover elkaar, die eigenlijk helemaal vanuit hun gewonde kindsdeel communiceerden. Wat er toen gebeurde was magisch. Ineens begonnen we met het uitleggen van wat we voelden, waar het vandaan kwam en we luisterden. Ik denk wel dat we een uur met elkaar hebben gepraat. Aan de ene kant vond ik dit heel erg moeilijk, omdat de pijn van de verlating me zo had aangedaan. Aan de andere kant ben ik zo dankbaar dat ik iemand heb gevonden waarmee ik dit soort dingen kan bespreken en op die manier zo volwassen kunnen omgaan met hetgeen we ervaren.

Dat is wat ik iedereen gun. Dat je uit je trigger kan stappen en vanuit puurheid jezelf durft te laten zien. Dit betekent dat je, hoe erg je ook getriggert bent, je kan observeren en voelen. En tegelijkertijd weten dat het niet van nu is, maar van vroeger. Dit betekent dus ook dat je niet vanuit die trigger enorm uitvalt tegen een ander, je gaat manipuleren of kleineren. Dit zijn allemaal manieren om jouw pijn te mitigeren. Dat is ook eigenlijk heel logisch, omdat je de pijn niet wil voelen. Maar als je steeds meer leert hoe je jouw gevoel de ruimte kan geven, ben je ook minder bang voor je gevoel. Je weet dat je voortaan als volwassenen naast jouw kind kan staan en die gerust kunt stellen. Op die manier creëer je niet alleen een hele goede band met jezelf, maar leer je jezelf ook te vertrouwen.

Het lijkt me ook geweldig om met koppels te werken die bereid zijn om hun ego delen aan te kijken en te leren. Samen te leren. Ik denk dat er niets magischer is dan dat. Er is geen manier om dichterbij elkaar te komen dan door telkens te kiezen voor onvoorwaardelijke liefde. Liefde voor jezelf én voor elkaar. Misschien is dit wel een mooi toekomstplan, wie weet! In de tussentijd ga ik verder met leren en ontwikkelen. En wie weet samen met deze persoon.