Het is niet je ego vs. je ziel. Het gaat erom hoe ze goed samenwerken.

Afgelopen week ben ik weer door mijn rug gegaan. Het werd me weer te veel. Mijn ego stond op volle toeren aan. Bang voor wat er zou gaan komen. Ik heb per 1 mei ontslag genomen van mijn vaste baan. Omdat ik voelde dat ik volledig moest gaan voor mijn droom: mensen vanuit liefde te laten leven. Uit het hoofd naar het hart. Vol vanuit vertrouwen kunnen leven. Maar om dit te kunnen heb ik het gevoel dat ik eerst zelf door dit proces heen moet. En ik had het gevoel dat het universum het uiterste van me verlangde. Mijn veiligheid opgeven en in het diepe duiken. Vol angst ben ik ervoor gegaan.

Maar misschien ben ik er iets te hard voor gegaan. Vorige week werd ik ineens afgeremd. Ik ging dus door mijn rug en dat is voor mij een teken dat ik te veel vanuit mijn hoofd aan het leven ben. Ik was bang en getriggerd, omdat mijn salaris volgende maand stopt. Dan heb ik niks, nul. Hoe krijg ik in godsnaam mijn praktijk vol in een maand? Ik ben allerlei leuke, maar ook vooral veel dingen gaan doen. Organiseren van workshops, retraite, netwerkgesprekken, nieuwbrieven, en noem het maar op. En toen boem. Even sta ik weer stil.

Ik ging naar mijn holistisch massagetherapeute met mijn verhaal. Ik merkte toen pas hoeveel mij dit allemaal raakt, de angst om alles te verliezen. De sluizen gingen open en ik heb veel moeten huilen. Ze zei: “heb je het gevoel dat je het allemaal in je eentje moet doen?”, ja dat heb ik. En dat is ook zo. Het is een hele verantwoordelijkheid om voor je droom te gaan. En toen zei ze de magische woorden: “maar sta je nu dan wel in je kracht?”. Nee, dat sta ik totaal niet. Ik ben aan het hollen en hopen dat het goed komt. Dat er iets magisch gebeurt. Kan dat? Jazeker. Maar mijn ego is dusdanig bang dat er weinig manifestaties naar mij toe kunnen komen. Het blokkeert de flow van het leven. Dus wat staat mij te doen?

Ze zei, maak een back-up plan. Zoek naar een baantje voor ernaast. Dit triggerde me enorm, want dat wil ik helemaal niet. Snapt ze dat dan niet? Ik WIL niks anders doen. Ik voelde me als een kind die met een rood aangelopen gezicht liep te stampen. Toen vroeg ik me af waarom ik dit zo voelde. Ik merkte dat ze haar angst projecteerde op mij. Zij heeft zelf een baan naast haar praktijk en dat klopt voor haar. Maar toch NIET voor mij! Ik ging met mijn hakken in het zand. Ik legde haar uit dat ik echt niet meer terug wil naar een kantoorbaan. Er veranderde iets. Ze stopte met projecteren.Toen zei ze: “oké, wat is dan een back-up plan waar je je wél gelukkig mee voelt?”. Toen ontspande ik. Ineens realiseerde ik me dat ik me vastzette door perse niks anders te willen.

Soms is het goed om ook gehoor te geven aan je ego, aan je angst. In plaats van het keihard terug te duwen en te doen alsof het er niet is. Denk aan de bal die je onder water probeert te houden. Die komt keihard weer terug. Door gehoor te geven aan je ego kan de flow van het leven weer op gang komen. Er komt ontspanning, vertrouwen.

Uiteindelijk ben je deze dualiteit: je ego (=angst) en je ziel (=liefde). Ik wilde puur vanuit mijn ziel leven en daardoor mijn ego aan de kant duwen. Maar dit kán helemaal niet. Mijn lichaam heeft dit duidelijk aangegeven. Volgens mij is het de zaak om ze in balans te houden. Je hebt je ego hard nodig. Maar hoe zorg je ervoor dat je ego vóór je gaat werken in plaats van tegen je? Hoe werken je ego en je ziel samen?

Doordat ik mijn ego ruimte gaf kreeg ik verschillende inzichten. Ik realiseerde dat ik bereid ben om best wat op te geven om mijn zielsmissie achterna te gaan. Zelfs al betekent dit dat ik tijdelijk mijn huis moet verhuren en bij mijn ouders moet gaan wonen. Die gedachte geeft mij rust. Gek hè? Nadat ik dat gister realiseerde kwam er weer ruimte. Zoals verwacht kwam de flow van het leven ineens weer terug. Ik sprak een kennis die me heel veel tips gaf om binnen de creatieve sector projectmanagement te doen. Ze zei zelfs dat ze iemand kende waar ik freelance interieurontwerp kan gaan doen. Pfff, wat een drama om niks. De leerles: ik mag me openstellen voor mijn ego en daar gehoor aan geven. Zonder mijn zielsverlangen uit het oog te verliezen.

Tijdens de massage heb ik oud verdriet losgelaten. Het was het verdriet van vroeger, toen ik niet koos voor mijn droom. Toen ik kunstacademie wilde doen maar te bang was voor afwijzing die ik daar zou krijgen. Misschien heeft dat verdriet ervoor gezorgd dat ik te hard vasthield aan mijn ziel en mijn ego losliet. Ik sloeg door, omdat ik nu wél wil gaan voor mijn diepste verlangen. Hopelijk is de balans nu hersteld. Mijn ziel en ego gaan hand in hand.