Een ode aan de vrouwen, mijn vrouwen

Ik moet een ode schrijven aan de vrouwen die altijd zij aan zij staan met mij en mijn zoektocht naar mijzelf. Dit zijn de vrouwen die mij echt zien voor wie ik ben. Vrouwen die laten zien en voelen wat onvoorwaardelijke liefde is. Dit zijn de vrouwen die voor mij door het vuur gaan, maar me ook een spiegel voorhouden. Het zijn de vrouwen waardoor ik me minder alleen voel in moeilijke tijden en waar ik ook alle hoogtepunten mee vier. Zij zijn diegenen die juichend aan de zijlijn staan als ik buiten m’n comfort zone durf te gaan en mijn ware zelf laat zien aan de buitenwereld. Zij zijn er ook om me op te vangen als ik tranen met tuiten huil en me een leeg hoopje mens voel.

Het is echt zo dat afscheid nemen van mensen leidt tot het ontmoeten van mensen die nog veel beter bij je passen. Op mijn 30e was ik helemaal alleen. Nog maar één vriendin aan m’n zijde. De rest bloedde dood, maakten het uit, het klapte kapot. Ik wist niet wat me overkwam. Mijn hele wereld stond op z’n kop.

Totdat er telkens nieuwe bijzondere mensen op mijn pad kwamen. Ik ben zo ongelofelijk dankbaar voor jullie meiden. Bij jullie mag ik helemaal mijzelf zijn. Ik hoef niet bang te zijn dat jullie me verlaten om een of andere gekke reden. Of dat ik iets fout doe en ik daarvoor gestraft wordt. Ik mag dingen eerlijk zeggen, ook al zijn we het niet altijd met elkaar eens. Uiteindelijk houden we van elkaar en staan we aan elkaars zijde. Altijd. Zonder voorwaarden, zonder verwachtingen. Vol vertrouwen.

Ik snapte nooit echt het concept van sisterhood. Maar nu snap ik dat ik een hele familie om me heen heb verzameld, waar ik me veilig bij voel. Lieve meiden, dit is een ode aan jullie. Woorden schieten tekort om te beschrijven hoe gesteund ik me voel door jullie en wat jullie voor me betekenen. Het is iets ontastbaars, iets wat er gewoon is, wat we van elkaar weten.

Heel veel liefde,

Laura

ps. Evelien jij hoort er natuurlijk ook bij op de foto!